Lithium

Bolivia. Het tweede armste land van Zuid-Amerika, maar rijk aan grondstoffen. Het land kiest ervoor deze zelf te exploiteren en een halt toe te roepen aan multinationals die aan de haal gaan met de rijkdommen en nauwelijks iets achterlaten. Hier het verhaal van lithium.



Natuurlijk kunnen hier nog heel wat vragen bij gesteld worden. Is dit financieel haalbaar gezien de concurrentie? Wat zijn de gevolgen van exploitatie op vlak van milieu, voor de lokale bevolking, voor toerisme?

(bron: http://www.dewereldmorgen.be/video/2010/12/19/lithium-een-vloek-een-zegen-voor-bolivia)

Abuela Grillo

Een prachtige animatie over hoe wij met de aarde omgaan, gebaseerd op een mythe van de Ayoreo.

Heel binnenkort houdt CATAPA een benefietfeest voor de boeren in Peru, en dat gewoon lekker dichtbij: Leuven- centrum! Het programma en achtergrondinformatie vind je hieronder:

CATAPA presents:
Salsa for Peru!

Op woensdag 10 november organiseert CATAPA een benefietfeest in Cafe ‘El Peligroso’ (Goudbloemstraat 28, 3000 Leuven).

Op het programma:
20:30 Salsa initiatie (Rueda) by Jesus el Peligroso
21:00 Salsa workshop (LA Style) by Kebe (NEW!)
22:00 Latin party (salsa, merengue, bachata, reggaeton, cumbia, etc.) with DJ Juanito !

Tussen het dansen door kan je genieten van tropische cocktails!

Inkom slechts 5 euro, ten voordele van Peru.

In het noorden van Peru hebben drie jaar geleden duizenden boeren het mijnbouwproject ‘Río Blanco’ verworpen in een volksreferendum. In een omgeving van bossen, páramo en vruchtbare valleien willen zij een toekomst voor hun biologische landbouw en export.

Lokale, nationale en internationale sociale bewegingen verenigen zich in een grootse campagne om een doorbaak te forceren in het duurzaam beheer van de natuurlijke rijkdommen in Peru. Jij kan hen helpen!

Teken de petitie op www.mininginparadise.org ; of kom mee fuiven op 05 november in Antwerpen, op 10 november in Leuven en op 11 december in Gent!

Meer info? www.mininginparadise.org of www.catapa.be

Voor wie meer wil weten over de mijnbouwproblematiek in Peru is dit artikel van Lieven Pype een aanrader: http://www.catapa.be/nl/nieuws/153 .

Mining in Paradise - start van de campagne

Net een week geleden werd de campagne 'Mining in Paradise' gelanceerd. Omdat volledig achter dit initiatief sta, vind je hier al een korte introductie. Later zal ook op deze blog af en toe wat info verschijnen:

Three years ago, thousands of Peruvians rejected the “Río Blanco” mining project in a local referendum. Surrounded by cloud forests, páramos (moors) and fertile valleys, they want a future for their organic agriculture. This important natural environment and its population are threatened by the execution of Monterrico Metals' RioBlanco mining project, a British project in hands of the Chinese mining giant Zijin. The threat is not limited to thiscase; 25% of the four provinces has already been granted in mining concessions to other multinationals, possibly turning this pristine environment into a huge mining district.

Join the international campaign Mining in Paradise? No-go zones for mining and sign the e-petition! Give a voice to the people who see themselves affected by Río Blanco and other mining projects, yet have firmly chosen for their own model of sustainable development with respect for man and nature.

Go to www.mininginparadise.org, where you can sign the petition.

Weer een hele tijd geleden he.
Ik ben hier intussen al een weekje in thesisgebied, Amazonas, Chachapoyas, Leymebamba. Hier in Leymebamba ben ik een heel aantal grotten en abris (met archeologische resten) aan het bezoeken, waarvan men hoopt dat er toeristisch potentieel inzit. Mijn taak is nu na te gaan of het mogelijk is daar een toeristisch product van te maken, en te bekijken hoe dat mogelijk is (en hoe het zit met de bescherming ervan enzo), en welke rol er zou kunnen zijn weggelegd voor de mensen uit het dorp.
Superinteressant, vooral omdat er een heel aantal prachtige wandelingen aan vasthangen. Alleen daarvoor is het al de moeite om naar hier af te zakken :) Sommige van de grotten vallen een beetje tegen, en zijn vooral archeologisch interessant. Een paar andere zijn echt geweldig. Gisteren ben ik met de gids naar de grot Chivo geweest, op anderhalf uur wandelen van het dorp. De grot zelf is nogal ondiep en niet echt interessant, maar in het abri erbuiten bevinden zich een paar heel mooie grotschilderingen van de Chachapoyacultuur, vooral rennende herten in rode oker. Op zo'n moment is het heel dankbaar zo'n werk te doen :) . Een eindje verder dan, op nauwelijks 10 minuten van Chivu ligt er een ander abris (zonder grot), met een gebouwd mausoleum (chullpa), ook van de Chachapoyas. Naar het schijnt zijn er veel impressionantere en beter bewaarde mausolea bewaard in de omgeving, maar voor iemand die er nog geen van heeft gezien (zoals ikzelf en de meeste toeristen) is het echt de moeite.
Morgen vertrek ik op een driedaagse trektocht naar de Laguna de los Condores, het meer van de condors, waar helaas nu geen condors meer zijn (waarschijnlijk door de toegenomen menselijke aanwezigheid), maar waar zich wel een aantal spectaculaire mauseolea bevindt, waar men in 1997 200 mummies aantrof, die zich nu allemaal in het museum bevinden waar ik logeer (gezellig ;) ). Die mummies zijn er dus niet meer, maar het meer zelf en de mausolea zouden heel speciaal zijn.
Ik blijf hier nog tot de 19e ongeveer, en dan reis ik via Celendin en Cajamarca in het zuiden weer naar Lima.

edit: Fotootjes zijn hier te bekijken. (en als dat niet werkt, kopieer en plak deze link: http://www.facebook.com/album.php?aid=198407&id=546814458&l=c9b49789cb )

La Teta Asustada

La Teta Asustada (The Milk of Sorrow) van de Peruviaanse regisseur Claudia Llosa is genomineerd voor de Oscar van beste niet-engelstalige film. Eerder dit jaar won de film ook al de prestigieuze Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn, een teken dat ook de Peruviaanse filmscène aan internationaal belang (en kwaliteit) wint. Peru werd gedurende de jaren '80 en begin jaren '90 getekend door de activiteiten van het Lichtend Pad (Sendero Luminoso). Aanvankelijk beperkte het geweld zich voornamelijk tot de bergachtige zones van het land, maar later breidde het zich uit richting hoofdstad Lima. Niet enkel de terroristische dreiging joeg de bevolking schrik aan, maar ook de acties van paramilitaire groeperingen en het leger die zich niet beperkten tot terrorismebestrijding, maar zich ook uitten in geweldplegingen en verkrachtingen. Deze film vertelt hoe dat trauma van de vrouwen via de moedermelk aan hun kinderen wordt doorgegeven, hoe geweld niet enkel zij treft die het meemaken, maar ook de volgende generatie. Decor voor het verhaal is het dorp Huanta in het departement Ayacucho, en acteurs zijn de dorpelingen zelf. Magaly Solier die de hoofdrol speelt, is intussen opgemerkt door andere filmmakers, en speelde ondermeer de hoofdrol in de Belgische productie Altiplano.
De Oscars worden dit jaar uitgereikt op zondag 7 maart. Duimen..

y año nuevo

Kerst is gepasseerd zoals voorspeld: kerstdiner met kalkoen en appelmoes om middernacht, gevolgd door pakjes, warme chocolademelk en panetón, en vuurwerk als afsluiter. Kerst blijft hier vreemd. In warmere delen van het land - temperaturen van meer dan 30°C - rijden mototaxi's rond met chauffeur verkleed als kerstman, niet verwonderlijk badend in het zweet, om kinderen te vervoeren naar hun met een dik pak wattensneeuw bedekte kerstattracties, waar luidkeels 'jingle bells', 'feliz navidad', of 'I'm dreaming of a white christmas' uit de boxen schalt. Globalisering. Hollywood en Disney. En toch met dat ouderwetse knusse gevoel van kerst.












Nieuwjaar is iets anders. De meesten -die kunnen- gaan op reis of vieren het op het strand. Niet op de stranden van Lima, want die zijn vuil, en het afvalwater van heel de hoofdstad wordt in het zeewater geloosd. Enkel zij die het zich niet kunnen veroorloven bevolken deze stranden vanaf de eerste zomerzonnestralen (nog steeds zeldzaam deze dagen), las playas populares, letterlijk. Wie meer tijd en vooral geld heeft gaat naar het zuiden. Vanaf een 50-tal km ten zuiden van Lima beginnen de mooiere, minder vuile, en veiligere stranden. Hoe verder hoe aantrekkelijker, met de stranden van Asia als summum.
Ikzelf ga met een paar mensen van de master naar Pisco. Die regio is voornamelijk bekend omwille van de pisco die er wordt geproduceerd, en van de zware aardbeving die er in de zomer van 2007 honderden doden maakte en ongeveer 80% van de stad verwoestte.
Op zich is er in Pisco geen moer te beleven, maar het hangt er natuurlijk maar vanaf wat je doet en wie er is. We hebben nog niet echt een idee van hoe of wat, maar het wordt sowieso een leuk feestje. 1 januari nog vertrek ik voor een paar dagen naar een van de zuidelijke stranden, waar een vriend een appartementje huurt.


Pisco weergeven op een grotere kaart

Feliz Navidad

Terwijl België kreunt onder een smerig pak smeltende sneeuw, en het niet zozeer een witte, dan wel vooral een modderige kerst zal zijn, loopt de temperatuur hier langzaam maar zeker op. Zoals het bij jullie nu officieel winter is, is het hier even officieel zomer. De effectieve zomer laat wel op zich wachten: vooralsnog geen tropische temperaturen, zwetende lijven in overvolle bussen of cocktails op het strand. Vorige week twee prachtige dagen, maar intussen is de lucht weer even grijs als voordien. Gekkigheden van het klimaat, want normaal moet Lima al drie weken zweten.
In ieder geval, kerst is hier ook gewoon kerst. Warme chocomelk, paneton en kalkoen. Ideale combinatie voor een bitterkoude kerstnacht. Verder, kerstbomen in alle afmetingen, kerstverlichting, kerstmannen, kerstmuziek, kerstdiners, kerstslingers, kerstfrustraties (hangende kerstmannen en idiote deuntjes). Natuurlijk mis ik België wel een béétje, kerst is toch kerst, maar we gaan het hier gezellig maken :)
Vrolijk kerstfeest!

studeren studeren!

Ik heb intussen zo een blogachterstand opgelopen dat het weinig zin heeft alles proberen in te halen. Het is hier bij wijlen verschrikkelijk druk, en wanneer dat niet het geval is ben ik ofwel te lui, ontbreekt inspiratie, of zin, of een combinatie van alle. Tenslotte woon ik hier ook maar gewoon, en gebeurt er niet iedere dag iets spannends. Hoewel, zelfs de gewone dingen zijn hier vaak het navertellen waard. Ik beloof dus plechtig dat ik meer mijn best zal doen in het bijhouden van deze blog (proberen he :p ).

Op d'unief zijn intussen 4 modules gepasseerd. Officieel blijft er nog één over, maar waarschijnlijk volg ik de laatste (en 6e) ook, omdat daar een reisje naar Tambopata, in het zuiden, vlakbij de Braziliaanse grens, verbonden is. De laatste module, administración, bleek (verrassing!) nogal droog en saai, maar we zijn daarvoor nu wel bezig een businessplan voor een ecolodge op te stellen, in het noordoosten van het land, in de buurt van Tarapoto. Zo een praktische inslag maakt het dan gelukkig wat boeiender.

Voor wie geen zin heeft om veel te lezen: hier staan véél foto's:




Manmanman, Peru is zo verschrikkelijk zalig om rond te reizen. Zoveel variatie in landschappen, natuur, culturen, mensen, archeologie,.. is ongelofelijk. Drie weken geleden ben ik voor een week naar Ayacucho, in de bergen iets meer naar het zuiden, vertrokken, en direct daarna een weekje naar Cajamarca, een heel stuk noordelijk, maar ook in de sierra. Hier een kort verslagje van beide tripjes:
In Ayacucho, in de sierra, gaf mijn promotor een vierdaags (-avonds) seminarie voor Livingstone (Joker), voor lokale mensen die op strategisch niveau met toerisme bezig zijn (beleid, touroperators, ..) over toerisme en cultuur. Een hele interessante ervaring.
Tot tien jaar geleden was die stad het strijdtoneel van het Lichtend pad en van de narcotrafief, met als gevolg honderden of duizenden doden toen en een groot trauma vandaag de dag. Die eersten zijn niet meer zo actief, maar de drugstrafiek is nog altijd een actueel thema. Overal lopen soldaten met serieus geschut rond, en alle wegen van selva-sierra-costa worden grondig gecontroleerd. Toch wordt er iedere nacht een behoorlijke hoeveelheid drugs (cocaïne) met ezels over de bergpassen vervoerd. Heel moeilijk te controleren en waarschijnlijk behoorlijk lucratief.
In ieder geval, over Sendero is het heel moeilijk spreken, en wie er openlijk een opinie over heeft wordt al snel verdacht van sympathieën.



Heel fijne mensen die het seminarie bijwoonden trouwens. De laatste avond had iemand zn gitaar mee en zijn ze nog twee uur blijven zingen, de plaatselijke Huayno tot spaanse liefdesliederen en engelstalige classics... De twee volgende dagen vond er een panamerikaans congres plaats over alternatief toerisme, met de nadruk op communitair ruraal toerisme, toeristische projecten die van de gemeenschap uitgaan, vooral met als doel de levensomstandigheden van de bevolking te verbeteren.






Een zalig stadje trouwens, Ayacucho, helemaal in koloniale stijl, met tientallen kerken, mooie huizen, gezellig centraal plein, lokale marktjes, lekker oud allemaal.





Best de moeite was Wari, een archeologische site in de buurt, de vroegere hoofdstad van het Wari-rijk, en Quinua, een dorpje gespecialiseerd in artesania, vooral miniatuurkerkjes in aardewerk, die op de daken worden geplaatst al bescherming tegen vanalles en nog wat (ook op het dak van de kerk). De pampa waar de spanjaarde zuid-amerika verloren ligt daar ook in Quinua, maar voor een niet-zuidamerikaan is dat minder interessant. Hele mooie omgeving, met spuuglelijk monument dat die strijd moet herdenken.
Iets bijzonders dat te vinden is op de markt van Ayacucho is Jugo de Rana. Kikkersap. Men had mij dat aangeraden omdat dat iets typisch is voor de sierra in het zuiden van Peru (geloof ik). Een drankje, goed voor/tegen zowat alles: hoofdpijn, longen, potentie,.... Bereidingswijze: men neme een kikker, ville deze levend en gooie hem in de blender, samen met wat andere ingrediënten (voor de luguberen onder jullie: check youtube). Op zowat iedere markt is er wel een vrouw die dit bereidt, en anders is het ook kant en klaar in flesjes verkrijgbaar. Helaas was ik te laat, moest ik 'mañana temprano' terugkomen, maar dan zou ik al weer in Lima zijn. Een andere keer dus. Die markt op zich is ook een leuke beleving. Een beetje als de marktjes in China, met vanalles en nog wat, van halve varkens en koeien, ingewanden, cavia's, pluimvee, tot kleren, juwelen, groenten, fruit, brood, kaas, schoenen, en heel veel volk. Ook al vond ik geen rana, toch was het een hele beleving. Zoals er in China overal 'laowai' weerklonk, was het daar 'gringa, gringa' :).
Andere Ayacucho-ervaring: cuy. Cavia. Best lekker, en vooral heel krokant. Evenmin voor gevoelige zielen.

Twee dagen na terugkomst in Lima ben ik dan samen met Diego van mn jaar (en zijn auto), Felipe (een vriend van hem), en Francesca (een Italiaanse) weer op reis vertrokken. Bestemming was Cajamarca in de sierra van het noorden van Peru. Eerst zeven uren noordwaarts tot net ten noorden van Trujillo waar we aan het zalig strand van Puemape zijn blijven overnachten, waar toevallig een heerlijk hostel stond.






Vanaf Puemape is het weer een aantal uren oostwaarts tot Cajamarca. Van de kust naar het hartje van de sierra betekent een heel wisselend landschap. Van kustwoestijn naar groenere vlaktes, naar droge berg, groene berg, prachtige valleien, en tegen alle verwachtingen in goeie wegen. Onderweg na lang zoeken Kuntur Wasi gaan bezoeken, een antiek religieus complex in een prachtige omgeving. Archeologische sites liggen daar voor het rapen, en ieder dorp heeft er wel een of meer. Hemel voor archeologen dus.



Ook Cajamarca is een heel mooi en rustig stadje. Een van de oudste kerken van Peru (of zelfs zuid-amerika) staat hier, en de stad heeft een heel boeiend verleden. Waar Ayacucho de plaats was waar de Spanjaarden werden verslagen, werd in Cajamarca de laatste Inca van de troon gestoten. Heel wat zaken getuigen nog van die Incaperiode, met als opvallendste toch wel de Baños del Inca. Termale warmwaterbronnen waar een termencomplex over werd gebouwd waarin de Inca zich kwam baden. Die bronnen en baden zijn er nog steeds, en nu is het een sauna/turkse baden/masage-/termale-badencomplex.. We zijn twee keer bijna geweest, maar telkens was het te vol, dus blijft het bij 'bijna geweest'.

Cumbemayo is een 'stenen bos' en archeologische site vlakbij Cajamarca, met vooral indrukwekkende uitzichten. Het regende een groot deel van het bezoek, en de wolken gaven het allemaal een extra mysterieus uitzicht. Ongelofelijk speciaal. Ook deze site was waarschijnlijk een of andere religieuze locatie, met heel wat reliëfs van andiene religieuze symbolen in de rotsen gekapt.





Na uitgeregend te zijn in Cumbemayo zijn we via Cajamarca doorgereden naar de hacienda (landgoed) van de oom van Filipe. Het principe van die haciendas is nogal koloniaal: een rijke landheer die een hoop gronden in bezit heeft en waar de lokale boeren hun huizen hebben en het land bebouwen, wat me een beetje doet denken aan een hereboer met lijfeigenen (waardoor die boeren natuurlijk wel een inkomen en onderwijs hebben, maar zich wel in een afhankelijke positie bevinden). Haciendas bestaan er in verschillende vormen, maten en systemen, bijvoorbeeld als lokale coöperatieven (Sunchubamba bvb).



Ook Porcón, een andere hacienda in de buurt, was het bezoeken waard. In een beetje zwitserse omgeving met zachte heuvels en dennebossen ligt ook deze prachtig in het groen. Rondhuppelende vicuña's (familie van de llama) en een kleine zoo maken het best wel een hele leuke plek.



De laatste stop van de tocht zou Sunchubamba worden. Sunchubamba zou de mooiste hacienda van Peru zijn, en wordt gerund door de lokale gemeenschap, die het zoveel proberen af te schermen voor de buitenwereld. Normaal is toegang enkel mogelijk met een uitnodiging of reservatie op voorhand, en aangezien wij geen van beide hadden was de kans heel klein dat we effectief binnen zouden kunnen. Het was de trip in ieder geval waard om het te proberen, want iedereen verzekerde ons dat het een prachtige weg zou zijn. Vanuit Cajamarca is het een uur of 6 langs zandwegen, over bergen, langs prachtige landschappen, ongelofelijk gevarieerd, met llamas, koeien, paarden, schapen, graslanden, droge bergen, bossen, heel hoog (tot +4000m) en heel laag.




Om 5u zijn we vertrokken om zeker nog op tijd in Lima te geraken. Diego, die Zwitserse grootouders heeft, vertelde op aanraden van de tio (oom) van Filipe dat zijn opa daar heeft gewerkt en dat hij op zoek is naar zijn roots. Vlak voor de hacienda was de weg versperd door een dikke boomstronk. Ze waren daar aan het werk, en we dachten serieus dat het om een wegversperring ging. Een beetje gek natuurlijk, maar met al die verhalen van onbereikbaarheid leek dat ons wel mogelijk. Nuja, die lag daar gewoon omdat ze hout aan het hakken waren, en met de hulp van iedereen samen was die snel van de weg af.



De hindernis even later was iets serieuzer: een groot ijzeren hek. Als dat niet open zou gaan zouden we de 6 volle uren terug moeten hebben rijden, en zouden we nooit meer op tijd in Lima geraken, waar Diego en ik de volgende ochtend om 9u les en examen zouden hebben. In het begin leek het er ook op dat de poort dicht zou blijven, een week ervoor hadden ze al mensen teruggestuurd, en de vrouw die de sleutels beheerde leek niet geneigd die te gebruiken. Gelukkig heeft een van de mannen van daar ons geholpen en konden we, mits wat onderhandelen, toch binnenrijden.



Ook die hacienda is prachtig gelegen. Geen idee of het nu ook écht de mooiste van Peru is, maar dat ie mooi is is zeker. Dat ze alles zo gesloten houden is te wijten aan het geweld waar ze een aantal jaren geleden mee te kampen hadden (sendero). Sindsdien houden ze alles hermetisch gesloten.
Veel tijd hadden we er niet. Als we voor ons examen in Lima wilden zijn moesten we quasi onmiddellijk vertrekken, maar alleen al voor de landschappen was dat best de moeite waard.





De opinies over de afstand van Sunchubamba (de hacienda) tot de panamericana in Trujillo veschilden nogal, van 2uur tot 10 en meer. Vanaf Trujillo tot Lima zou het nog een uur of 7 zijn, wat de reistijd deed variëren van 9 tot 17 uur. In het laatste geval zouden we maar net op tijd terugzijn om direct stinkend en al naar de les te spurten. De weg van Sunchubamba naar Trujillo was weer prachtig. Weer een heel gevarieerd landschap met vreselijk enge zandwegen langs diepe afgronden. Een paar keer hebben we ons afgevraagd of we het zouden overleven, maar het feit dat ik dit hier schrijf bevestigt dat wel even :) . Jammergenoeg hebben we het grootste deel van de rit in het donker moeten afleggen, maar daarvoor kregen we wel prachtige uitzichten en een ondergaande zon in ruil. Heel erg speciaal. Eerst door stukken bos, weilanden, en naargelang de weg vorderde een droge bergachtige omgeving met huizenhoge cactussen, die er in het schemerdonker betoverend uitzagen. Vele uren gehobbel later bereikten we de bewoonde wereld weer, rond een uur of 9, toen we op een goeie 50km van Trujillo zaten. Op een goeie maar donkere weg werden we tegengehouden door de politie. Blijkbaar is er in Trujillo op dit moment een golf van geweld, het is me niet helemaal duidelijk door en tegen wie, maar het is er in ieder geval erg onveilig. Die agenten waarschuwden ons zo snel mogelijk te rijden en om welke reden dan ook voor niemand of niets te stoppen. Niet meteen geruststellend, toch? We zijn levend en wel door Trujillo geraakt, en van daaruit is het een heel erg goeie (en nieuwe) weg naar Lima (de panamericana die langs de westkust van bijna heel zuid-amerika loopt), waar we rond een uur of 6 aankwamen, en om 9u stipt in de les zaten. Voorbééldig als altijd.